One Makefile to rule them all, One Makefile to find them,
One Makefile to bring them all and in the batch compile them
In the Land of Unix where the Shells lie.

Kiedyś tego szukałem i niezbyt gorliwie jak się okazuje, bo podpowiedź była w manualu do GNU make’a. Ten Makefile skompiluje wszystkie pliki *.cpp jako osobne programy w katalogu w którym się znajduje do podkatalogu bin.

cele := $(patsubst %.cpp,bin/%,$(wildcard *.cpp))

komp=g++ -Wall -O2

asdf: $(cele)

$(cele) : bin/% : %.cpp
	$(komp) $< -o $@

clean:
	rm $(cele)

Żeby pakowało binarki bezpośrednio do katalogu ze źródłami trzeba usunąć 2x bin/.

Można to obejść i wyciągnąć z monitora max możliwości dodając do /etc/X11/xorg.conf własne tryby (tzw. modeline’y). Wygenerujemy je programem znalezionym w sieci.

Generowanie ręczne w URL-u, ble

Polecam ściągnąć program i skompilować, ale można też obejść się bez tego. Formularz daje do wyboru tylko rozdzielczości dobrze znane i nielubiane. Ale na szczęście skrypt używa GET, więc wystarczy wyedytować wartości w URL:

http://www.bohne-lang.de/spec/linux/modeline/modline.php?MODE=1&RE_VALUE=1024+768&FREQ=123

Odpowiednio: ilość kolumn, rzędów, odświeżanie.

Jak widać wygenerowanie odp. ilości modelin będzie dość mozolne.

Generowanie jak P.B. przykazał, skrypt

Na początek prosta funkcja w bashu, która wykonuje program (parametr 1) dla każdego kolejnego parametru: (polecam dodać do .bashrc a teraz można po prostu wkleić)

function foreach {
    PROGRAM="$1"
    while [ "$2" ]; do
        $PROGRAM "$2"
        shift
    done
}

Zakładam, że ściągnęliśmy program i skompilowaliśmy (gcc -o modeline_vfr modeline_vfr.c). Teraz wystarczy:

~> foreach "./modeline_vfr 1184 888" 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 | grep Modeline

Kolejno: kolumny, rzędy naszej wymarzonej rozdzielczości i lista odświeżań, które chcemy przetestować. Warto się zorietnować jakie tryby obsługuje monitor żeby najniższy na pewno ruszył.

Co ciekawe, ilość kolumn i rzędów pikseli wcale nie musi być z kanonu dobrze znanych liczb, możemy wybrać dowolne liczby byle (na std. CRT) proporcje były zbliżone do 4/3.  Specjalnie wybrałem wartość pomiędzy 1280 a 1024 z powodu wymienionego na początku ;) .

Otrzymamy np. coś takiego:

 Modeline "1184x888" 153.86  1184 1264 1448 1800   888  888  891  939
 Modeline "1184x888" 157.03  1184 1264 1456 1816   888  888  891  939
 Modeline "1184x888" 159.54  1184 1264 1456 1824   888  888  891  940
 ...

Bez grepa zobaczymy więcej informacji, mogą się okazać przydatne później.

Edycja xorg.conf

To wklejamy na koniec sekcji Monitor pliku xorg.conf komentując jednocześnie dwie linie podobne do tych:

#psują karmę, blokują wyższe tryby
#HorizSync    30.0 - 86.0
#VertRefresh  50.0 - 160.0

bo chcemy zobaczyć co potrafi nasz monitor. I tutaj najważniejsze:

Ostrzeżenie: To może rozsadzić monitor jeśli nie ma własnego zabezpieczenia przed zbyt wysokimi trybami. Autor nie ponosi odpowiedzialności za zepsucie sprzętu.

Testowanie

Darujmy sobie panel zarządzania monitorami Gnome’a, nie pyta o to czy widzimy coś po zmianie trybu (może w KDE jest lepiej). xrandr powinien bez parametrów pokazywać nam informacje o dostępnych trybach, np.

1184x888       98.1     97.1     96.0     95.1     94.0    93.1     92.1     91.0

Jeśli coś się nie powiedzie, zawsze możemy polecieć strzałą do góry by przywołać poprzednie polecenie i odpalić enterem.

~> xrandr -s 1184x888 -r 91

Zaczynając od najniższego lecimy wszystkie odświeżania aż monitor zacznie krzyczeć, że przesadziliśmy (mój tak ma) albo wybuchnie :P

Końcówka

Możemy użyć już teraz paneli Gnome’a/KDE/Xfce ale przecież lubimy grzebać w plikach konfiguracyjnych ;)

Pamiętając który tryb zadziałał jako ostatni, oznaczamy go w xorgu np. przez „@fajny” albo „@94″ jeśli takie było jego odświeżanie. np.

Modeline "1184x888@94" 162.09  1184 1272 1472 1832   888  888  891  941

i w sekcji sekcji Screen, podsekcji Display gdzie jest także „Depth 24” (w każdym bądź razie do tego czego używamy, możemy do wszystkich) dopisujemy:

Section "Screen"
    Identifier "Screen0"
    Device     "Card0"
    Monitor    "Monitor0"
    # ...
    SubSection "Display"
        Viewport   0 0
        Depth     24
        Modes "1184x888@94"
    EndSubSection
EndSection

Jeśli w Modes było już coś wcześniej, nowy tryb musi być pierwszy.

Teraz ten tryb powinien stać się domyślnym.

Zestawienie jest bardzo poglądowe ale daje pewne wyobrażenie o tym co się dzieje.

Zrobione w niedzielę, 29 marca.

(coś trzeba było napisać po 2 miesiącach przestoju)

1. Na początku kilka narzędzi i bibliotek:

   pfexec pkg install SUNWgmake SUNWgnu-automake-110 SUNWaconf \
    sunstudioexpress SUNWhea SUNWaudh SUNWsfwhea \
    SUNWxorg-headers SUNWlibmng SUNWgnu-gettext SUNWiconv-unicode

2. Tworzymy sobie katalog bin gdzieś w swoim katalogu domowym, polecam ~/.local/bin, żeby nie zaśmiecać ~. (W sumie ten krok może być opcjonalny, ale nie chce mi się sprawdzać, czy skompiluje się bez tego; copywrong)

   mkdir -p ~/.local/bin
   cd ~/.local/bin
   ln -s `which automake-1.10` automake
   ln -s `which aclocal-1.10` aclocal
   ln -s `which ginstall` install
   ln -s `which gmake` make
   for i in autoconf autoheader autom4te autoreconf
   do
       ln -s `which $i` $i
   done

3. Ustawiamy kilka zmiennych w ~/.bashrc:

   PATH=/opt/qtcc/bin:/opt/SunStudioExpress/bin:\
   $HOME/.local/bin:/usr/gnu/bin:/usr/bin:/bin/usr/sbin:/sbin:\
   /usr/sbin:/opt/sfw/bin:/usr/local/bin:/opt/csw/bin:/usr/X11/bin
   CC=/opt/SunStudioExpress/bin/cc
   CXX=/opt/SunStudioExpress/bin/CC
   MAKE=/usr/bin/gmake
   export CC CXX MAKE PATH

   Jeśli mieliśmy otwartego shella, to musimy tam wykonać:

   . ~/.bashrc

4. Ściągamy Qt 4.4.3 stąd. Rozpakowujemy tradycyjnie (tar xvf plik).
5. Ważne jest, żeby zmienić pierwszą linijkę w pliku configure z /bin/sh na /bin/bash, ponieważ o ile sh to link do basha na Linuksie, tutaj jest to ksh.
6. Wykonujemy:

   ./configure -fast -prefix-install -prefix /opt/qtcc -no-phonon \
   -no-stl -no-qt3support -nomake examples -nomake demos

   a później:

   gmake
   pfexec gmake install

7. Po instalacji do .bashrc musiałem jeszcze dodać te linijki:

   LD_LIBRARY_PATH=/usr/gnu/lib
   export LD_LIBRARY_PATH

Póki co moje projekciki i kilka przykładów kompiluje się i uruchamia. Tylko Assistant kończy swój żywot szybko po uruchomieniu (core dumped). Nie wgłębiałem się jeszcze dlaczego, dokumentację możemy przeglądać Firefoksem :P .

UPDATE: Jeszcze lepszy poradnik jest tutaj: http://forums.opensolaris.com/thread.jspa?threadID=513

Ten wpis jest generalnie bazowany na: http://blogs.sun.com/pradhap/entry/mounting_ntfs_partition_in_solaris i http://www.sun.drydog.com/faq/9.html#s9.37

Żeby dostać się do partycji NTFS, musimy się najpierw dowiedzieć jak oznaczony jest nasz dysk. Solaris nazywa je tak:

/dev/rdsk/c[numer kontolera]t[numer taśmy]d[numer urządzenia]
p[numer partycji]

Numer partycji 0 reprezentuje cały dysk, 1-4 odpowiednie numery partycji, partycje logiczne w partycji rozszerzonej póki co nie są obsługiwane.

Kontroler ATA nie zawsze ma numer zero, ale za to dyski ATA łatwo znaleźć bo nie mają części z numerem taśmy. Np:

santamon@osolemio:~$ ls /dev/rdsk/c?d?p0
/dev/rdsk/c3d0p0

Jeśli nie pamiętamy o którą partycję nam chodzi, możemy to sprawdzić w ten sposób:

santamon@osolemio:~$ pfexec fdisk /dev/rdsk/c3d0p0
[...]                                          Cylinders
Partition   Status    Type          Start   End   Length    %
=========   ======    ============  =====   ===   ======   ===
    1                 IFS: NTFS         0  4700    4701     24
    2       Active    Solaris2       4701  11228    6528     33
    3                 Other OS       11229  12273    1045      5
    4                 IFS: NTFS      12274  19928    7655     38
[...]

Wybieramy 6, żeby sobie nic nie uszkodzić ;) . Teraz ściągamy binarkę programu NTFS Mount. Składnia jest prosta, np.:

pfexec ./mount_ntfs.0.9.1.opensol-x86-binary /dev/rdsk/c3d0p1
 /gdziekolwiek

Póki co dostęp jest jedynie do odczytu. Żeby odmontować partycję musimy zabić proces o numerze podanym przez program, jeśli go zapomnimy, zawsze możemy użyć:

pfexec kill `pgrep ntfs`

Pobieramy stąd: http://www.opensolaris.com/get.
Polecam olać wersję global, ponieważ wersja ze wszystkimi językami wolniej się instaluje (przez kompresję), a poza tym zainstaluje nam 35 niepotrzebnych języków. Na średnim sprzęcie (P IV 2.8, 2.5 GB RAM) instaluje się 30 minut.Przed instalacją warto zobaczyć co mówi nam ‘Device Driver Utility’ o naszym sprzęcie. Można to też zrobić nie uruchamiając LiveCD, tu: http://www.sun.com/bigadmin/hcl/hcts/device_detect.jsp (potrzebna Java), bądź sprawdzić na HCL.
Sama instalacja jest dość podobna Ubuntu, o ile mamy gotowe miejsce na system.

Po instalacji systemu wstukujemy w terminalu:

pfexec pkg refresh
pfexec pkg install lang-support-polish

Przelogowujemy się wybierając język polski. Jak ustawić polski układ klawiatury (programisty) opisane jest tutaj: http://estseg.blogspot.com/2008/06/polska-klawiatura-w-opensolaris.html.

Denerwujące może być to, że w konsoli nie działają klawisze Home, End i Delete tak jak trzeba, ale zawsze działają skróty z Emacsa, odpowiednio Ctrl+A, Ctrl+E i Ctrl+D.

Co ciekawe w xtermie Home i End działają a gnome-terminal można zmusić do działania: http://mruva.blogspot.com/2009/01/klawisze-home-i-end-w-opensolaris.html.